Berichten

Drie jaar lang volgde Daan een IPS (Individuele Plaatsing en Steun) re-integratietraject. Dankzij dit traject leerde hij niet alleen veel over zichzelf, maar vond hij uiteindelijk ook een passende baan. Volgend jaar kan dit trouwens zomaar anders zijn. Want hij is niet bang om zijn leven om te gooien en te onderzoeken hoe een andere baan hem bevalt.

Daan (48, niet zijn echte naam) studeerde een taal en had er destijds geen duidelijk plan mee voor ogen: hij deed dit gewoon uit interesse. Tijdens deze studie maakte hij mooie reizen en verbleef hij soms langere periodes in het buitenland. Vandaar dat hij wat langer over zijn studie deed. Eenmaal afgestudeerd werkte hij onder meer een tijd als klantenservice-medewerker en als tolk/vertaler. In die laatste functie belandde hij in de ‘asielketen’ van de IND. Vooral die laatste baan viel hem zwaar: het was emotioneel heftig en wetstechnisch gezien lastig. Het zorgde ervoor dat hij in 2016 crashte. In eerste instantie werd hij voor zijn problemen door een vrijgevestigde psychiater behandeld, vervolgens kwam hij bij Altrecht terecht. Op een gegeven moment was hij ‘klaar’ en voelde hij zich voldoende hersteld om weer aan het werk te gaan. Zo kwam hij bij WIJ 3.0 terecht.

Hoe ging dat verder na je doorverwijzing naar WIJ 3.0?

“Ik kreeg te maken met Anke, mijn contactpersoon. Die onderzocht eerst of een coachingstraject financieel wel haalbaar was. Nadat er een akkoord was verkregen, kon dit traject voor individuele begeleiding beginnen. Uiteindelijk heeft dit drie jaar geduurd, waarbij ik het laatste jaar mijn coach steeds minder zag. In eerste instantie werd ik trouwens gekoppeld aan een coach, die na een paar maanden vertrok. Toen ging ik met Barth aan de slag of eigenlijk Barth met mij.”

Hoe verliep het coachingstraject?

“Voor mij is dit traject heel prettig verlopen. Barth bleek namelijk heel goed in staat aan te voelen wat ik emotioneel nodig had en daarbij de regie bij mij te laten. Hij creëerde bijvoorbeeld ruimte, waardoor er vertrouwen ontstond en ik voor mij lastige dingen durfde aan te kaarten. Verder gaf hij mij de vrijheid om dingen uit te proberen en naderhand te voelen wat mij tegenhield. Op deze manier leerde ik veel over mezelf, onder andere dat ik soms grenzen moest stellen. Maar ook hoe ik mij ten opzichte van anderen zou kunnen verhouden in een werksituatie. Hij fungeerde hierin echt als een klankbord.”

“Tijdens dit traject kwam ik meestal zelf met vacatures voor een baan. Zo werkte ik een periode als brug- en sluiswachter, en als planner bij een stichting. Sinds 2023 heb ik een baan als literair vertaler. Dat werk heeft leuke kanten, maar brengt eveneens met zich mee dat ik altijd alleen werk en mijn eigen structuur moet creëren. Zodoende overweeg ik er nog iets anders naast te doen. Wanneer ik bijvoorbeeld mijn vertaalwerk parttime zou gaan doen, kan ik er daarnaast nog een baantje als landmeter of veldonderzoeker erbij nemen.“

“Ik zie me mezelf overigens als ‘spelend mens’ (een term uit de filosofie): iemand die zich vrij en ongebonden voelt en zodoende de stap durft te zetten om zo nu en dan dingen te onderzoeken en andere keuzes te maken. Mijn universitaire opleiding biedt mij in de praktijk de mogelijkheid om als ik dat wil elk jaar een andere draai aan mijn leven te geven.”

Heb je iets gemist in je coachingstraject?

“Ik heb het gemist dat WIJ 3.0 geen (voor mij) passende vacatures voorhanden had. Heel af en toe had ik daar behoefte aan. Je zou verwachten dat WIJ 3.0 wel een soort vacaturebank zou hebben waar je uit kunt putten. Dat is dus niet zo [WIJ 3.0 heeft weliswaar een kleine vacaturebank, maar deze is niet voor cliënten toegankelijk, red.].

Hoe kijken je nu terug op dit traject?

“Ik ben dik tevreden met wat ik heb bereikt en waar ik nu sta. Ik heb behoorlijk wat stappen gezet en ben hierin voortvarend te werk gegaan. De coaching door Barth was heel kundig, heel empathisch. Hij stelde de juiste vragen en voelde steeds goed aan wat ik nodig had en gaf er consequent gehoor aan. Als ik hem een cijfer zou moeten geven, zou dat een negen zijn!”

Heb jij een idool?

“Leonard Cohen vind ik cool. Wat hij zegt en hoe hij dat verwoordt, gaat me door merg en been. Het sluit aan op wat ik dagelijks meemaak en voel.”

Heb jij iets waar mensen je altijd wakker voor kunnen maken?

“Een kampvuur! Ik vind dat heel erg leuk. Zoiets basaals als een kampvuur – die geur en het geluid van het knisperen – geeft me een fijn gevoel. Je hebt met een kampvuur bovendien meteen een goede sfeer. Het gebeurt daarom zelden, dat mensen bij een kampvuur ruzie maken. Vuur doet ook wat met mensen: het werkt bijna hypnotisch.”

Tekst: Liesbeth Rox
Foto bovenaan: Willem Jan Ritman (foto ter illustratie, Daan en zijn begeleider staan niet op deze foto).