De eerste keer dat David (36) voor begeleiding en coaching bij WIJ 3.0 aanklopte, werd het geen succes. Hij stond er naar eigen zeggen niet voor open. Toen hij er jaren later voor de tweede keer hulp zocht, vond hij uiteindelijk een fijne baan. Nu zit hij gebakken en heeft hij de wind in de zeilen.
David had altijd een zekere onrust in zich, lag dwars en was opstandig. Het gevolg was dat hij als puber het huis werd uitgezet. Hij raakte dakloos, dronk te veel en had moeite om een vaste, bij hem passende baan te vinden. Als twintigplusser belandde hij telkens weer na een tijdje gewerkt te hebben in de bijstand. Het langst werkte hij als meubelmaker bij een bedrijf in Leidsche Rijn. Toen brak corona uit en was hij voor een lange tijd werkloos: zijn leven kwam tot stilstand. Ook kampte hij regelmatig met depressieve gevoelens.
Toen een reïntegratietraject elders faliekant mislukte, kwam hij via Altrecht in een IPS-traject van WIJ 3.0 terecht. Met WIJ 3.0 maakte hij al eerder kennis, maar destijds wilde hij niet voor zichzelf toegeven dat hij hulp nodig had. Gelukkig kreeg hij een trajectbegeleider toegewezen, Anke, die hij nog kende van eerder. Met haar deelde hij best wel een geschiedenis. Toch had hij ook goede herinneringen aan hun contact. Inmiddels was hij ouder en wijzer geworden en wist hij dat hij door zijn pittige vorm van ADHD in combinatie met een schildklierprobleem het gewoonweg niet alleen kon.
Hoe verliep het IPS-traject?
“Bij de start van de coaching had ik voor mezelf een duidelijk doel voor ogen: Ik wilde in een betaalde baan aan de slag. In de eerste maanden spraken Anke en ik regelmatig af om aan de hand van bepaalde vragen te inventariseren hoe ik mijn doelstelling zou kunnen realiseren. Denk aan vragen als: Wat voor baan zou je graag willen hebben? Welke baan is mogelijk? Wat heb je nodig om jouw droombaan te krijgen? Ik zat immers met een gat in mijn cv. Naderhand namen we af en toe sollicitatiegesprekken door. Aan meer begeleiding had ik geen behoefte, want ik ben best zelfredzaam.”
“Via een korte stage probeerde ik vervolgens mijn oude vak als meubelmaker op te pakken. Maar dat werd niks. Ik ontdekte dat daar toch niet mijn passie lag. Vrij snel erna kwam Anke met een vacature bij de Sociale Verzekeringsbank. Sinds mei vorig jaar zorg ik daar voor het gebouw en doe ik aan werkplekonderhoud. Mijn werkzaamheden zijn vooral facilitair: onderhoud aan het pand zoals lampen of plafondpanelen vervangen, bevoorrading van kantoorinventaris (papier voor printers etc.) en deels wat schoonmaakwerk (dat wat niet door de schoonmakers wordt gedaan). Anke’s steun verdween daarmee meer naar de achtergrond, omdat er vanuit mijn werk eveneens begeleiding mogelijk is.”
Vertel eens iets over Anke’s begeleiding
“We hadden een goede ‘report’: over en weer wisselden we makkelijk informatie uit. Ik werd door haar verder altijd heel menselijk behandeld; dat was bij andere instanties soms wel anders. Ik kon haar altijd bellen of appen. Kortom, ze stond steeds voor me klaar wanneer het nodig was. En dat vond ik fijn om te merken. Tot slot gedij ik het beste in vrijheid en dat voelde ze aan, want zij hanteerde losse lijnen en gaf me de ruimte.”
Welke cijfer zou je haar geven?
“Een dikke negen! Het is een prachtvrouw. Toen ik me eerder als een lompe Harrie gedroeg, bleef ze zich voor me inzetten en bleef ze betrokken.”
Wat trekt je aan in je werk?
“Elke dag is weer anders, wat het werk leuk maakt. De diversiteit, de vrijheid die ik heb en het feit dat ik zelf mijn dagelijkse werk kan bepalen, bevallen me goed. Ik doe wat er gedaan moet worden en geef zelf invulling aan de afhandeling. Soms kan het druk zijn en moet ik thuis echt even bijkomen. Ik weet wel: dit is geen baan voor iemand die veel structuur nodig heeft. In maart heb ik een vast contract gekregen voor vier dagen in de week, waar ik heel blij mee ben. Als ik wil, kan ik in de toekomst via een opleiding opklimmen naar een betere positie.”
Waaruit blijkt dat je wordt gewaardeerd?
”Ik hoor terug dat ik een harde werker ben: ik zou in mijn eentje voor twee man werk verzetten. Dat maakt blijkbaar indruk. Ondanks dat ik dagelijks veel werk verzet, ben ik daarin secuur.”
Wie is jouw idool?
“Die heb ik eigenlijk niet. In mijn jeugd had ik weliswaar posters van Kurt Cobain van Nirvana aan de muur hangen, maar om die nu mijn idool te noemen. Bovendien liep het niet goed met hem af.”
Heb je een bijnaam?
“Sinds mijn jeugd word ik herhaaldelijk met ‘Goliath’ aangesproken. Dat is vanwege mijn uitstraling: ik ben best wel groot, maar het is ook vanwege het verhaal in de bijbel over ‘David en Goliath’. In dit verhaal verslaat de herdersjongen David de reus Goliath. Ik vind deze bijnaam best grappig.”
Waar kunnen ze je middenin de nacht voor wakker maken?
“Voor een ‘tabletop’: een oorlogsspel dat je op een flinke tafel speelt en waarbij je zelf vooraf de poppetjes, tanks verft en gevechtslocaties bouwt en vervolgens ten strijde trekt. Het is een beetje een ‘nerdy’ hobby. Ik doe dit samen met een groepje van vrienden.”
Interview en tekst: Liesbeth Rox
Fotografie: Patricia Weijburg
